ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

پاسخ کنشگران به انتخاب اکثریتی از خود بیگانه، مرعوب و نو(!)پرست


  آمریکائیان به مطالعه تاریخ واقعی خود چندان علاقه ای ندارند،و بدین لحاظ برای درک اوضاع، استبداد و مقاومت، به رسانه ها وابسته اند.رسانه ها نیز در ارائه خبر از بحث در زمینه تاریخی ـ اجتماعی آن حذر می کنند. به این شکل، اخبار در جامعه آمریکا ، مردم را از واقعیات زیست و کار خود، دور می کند.  از سال گذشته، ایالات متحده به سرگیجه سیاسی وخبری شدیدی چار شده است . اهانت های روزانه ترامپ، رسانه ها را طوری به واکنش کشانده است که از درک آنچه پس پرده می گذرد، وامانده و به این ترتیب، علیرغم خواست خود و عاجز از بررسی گذشته و پیش بینی آینده، ابزاری در دست ترامپ، برای گمراهی جامعه گشته اند. اما این جامعه چگونه دچار ترامپ شد؟ پاسخ را می توان در دو واژه خلاصه کرد« از خود بیگانگی و نو پرستی.» در ایالت متحده،‌ از آن جا که برای اغلب...
ادامه خواندن

جامعه‌ای بی‌پرسش و پُرپاسخ


آلبر کامو، کتاب خارق‌العاده خود، افسانه سیزیف(1942) را با چند جمله آغاز می‌کند که به از مشهورترین جملات تاریخ اندیشه تبدیل می‌شوند: «تنها یک مساله فلسفی ِ حقیقتا جدی وجود دارد: خودکشی. این‌که ببینیم آیا زندگی، ارزش زندگی‌کردن دارد یا نه؟ این پرسش بنیادین فلسفه است». ‌تمدن‌های کُهن، از گونه تمدنی که پهنه ما را ساخته، اغلب مردمانی را در خود جای می‌دهند که همچون مردمان مدرن، برای خود تاریخی ساخته‌اند، اما برخلاف بسیاری از مردمان پهنه‌های بدون خاطره که «تاریخ»شان را از صفر خلق کرده‌اند، ساختن و پرداختن این«تاریخ» برایشان ساده نبوده است؛ زیرا برای این کار ناچار شده‌اند تکه‌های بی‌شماری از واقعیت‌های کمابیش واقعی را با پاره‌های بی‌نهایتی از خیالبافی‌ها، با یکدیگر در‌هم بیامیزند و زندگی در غبارهای وهم‌انگیز و پیوستاری هولناک رویا-واقعیت را تجربه کنند که گاه آن‌ها را تا اوج رویاهای ‌افتخار‌آمیز و مستی‌آور می‌برد و گاه برعکس آن‌ها به قعر ورطه‌ای تنگ و تاریک و...
ادامه خواندن

هم سویی «فکری» به مثابه آسیب 


نگاه به تاریخ سیاسی  کشورهای جهان سوم با پیشینه  کوتاه مدتی از آنچه خود «دموکراسی» می نامند و در اغلب موارد چیزی جز  حکومت های فاسد و وابسته به سرمایه داری غربی نبوده است، و مقایسه آنها با تاریخ سیاسی حتی همین کشورهای غربی با پیشینه دویست ساله دموکراسی و با رسانه هایی که برغم همه فشارها و دستکاری ها، هنوز تا اندازه ای توانسته اند در برابر فساد  تاب بیاورند، به سرعت پدیده ای را به ما نشان می دهد: انتخابات در بسیاری از کشورهای جهان سومی تقریبا همیشه با اکثریت های  80 تا 99 درصدی به  پیروزی یک جناح و شکست مخالفانی که معمولا هیچگونه فرصتی برای  بیان ندارند منجر می شود؛ در حالی که در انتخابات کشورهای توسعه یافته بزحمت می توان نتایحی بیشتر از 52 یا 53 درصد را یافت و حتی این نتایج به زحمت ائتلاف های میان احزابی به دست می آید که کمتر...
ادامه خواندن