ورود

وارد شدن به حساب کاربری

نام کاربری*
رمز عبور *
من را بخاطر بسپار

ساختن حساب کاربری

پر کردن تمامی گزینه های دارای * اجباری می باشد
نام
نام کاربری*
رمز عبور *
تایید رمز عبور*
ایمیل*
تایید ایمیل*
کد امنیتی*
Reload Captcha

انسان شناسی و فرهنگ

انسان شناسی و فرهنگ

فاشیسم با واژه جوانه می زند.



    هانری ژیروـ برگردان عاطفه اولیایی چه روند های بلندمدتی به ظهور ترامپ منجر شد؟ تأثیر ملی و جهانی آن چیست؟ و برای مقاومت چه باید کرد؟ کرنل وست (۱) فیلسوف، کنشگر، منقد اجتماعی، و نویسنده در باره کتاب هانری ژیرو تحت عنوان جامعه ای در خطر: ترامپ و تهدید استبداد آمریکایی می گوید: «این کتاب شجاعانه که به موقع ضروری نگاشته شد، شکل گیری نئو فاشیسم ترامپ را توضیح می دهد.». جرج ارول در کتاب ۱۹۸۴،هشدار داد که استبداد با کاربرد زبان خاص خود آغاز می شود. هم اکنون، عملکرد واژه های به عنوان مثال سرخط خبرها دستکاری در زبان به منظور فریب و اغوای عموم و ویرانی قوه تحلیل و تفکر آزاد و نقاد،است. با قدرت گیری استبداد، فرهنگ آموزشی، عرصه های عمومی و نهاد های مشوق تفکر نقاد مورد حمله قرار می گیرند. واژه های بیانگر حقیقت و افشارگر عدم عدالت محو می شوند و بررسی...
ادامه خواندن

درس هایی از پائولو فریر: محال اندیشی و امید واقع گرا


  هانری ژیرو  برگردان عاطفه اولیایی   در شرایطی که خاطره زدوده  شده و اهمیت سیاسی آموزش به نفع آزمون های کمی  نادیده گرفته  می شود،‌ یادآوری میراث  پائولو فریر، یکی از نظریه پردازان بزرگ  «آموزش نقاد» قرن بیستم، بیش از پیش  اهمیت می یابد.   این جنبش آموزشی در صدد فرادادن وجدان آزادی،  شناخت و تشخیص تمایلات استبدادی،‌ توانمند سازی تخیل، مربوط  نمودن دانش و حقیقت با قدرت به هدف  درک دنیا  و به مثابه بخشی از مبارزه وسیع تر برای عاملیت، عدالت و دمکراسی است.  کتاب « پداگوژی سرکوب شدگان» وی بیش از یک میلیون نسخه به فروش رفته  و تأثیر بسیاری  بر روشنفکران ایالت متحده وسایر کشورها داشته است.  از دهه ۱۹۸۰ به بعد، در آمریکای شمالی بسیار معدود روشنفکرانی در عرصه پداگوژی توانسته اند به پای عمق و نازک بینی نظری، جسارت مدنی  و تعهد  اخلاقی فریر برسند و امروزه وی اهمیتی بیش از پیش یافته است:‌ ...
ادامه خواندن

فاصله‌هایی که غرق ابهام‌اند: این روزها رابطه روشنفکران با روزنامه‌ها چگونه است؟


 میزگردی با حضور دکتر ناصر فکوهی و دکتر حسن نمکدوست لیدا فخری- مهسا رمضانی روزگاری نه چندان دور، روزنامه‌ها پایگاه روشنفکران و روزنامه‌نگاری کاری روشنفکرانه بود، اما آنچه این روزها شاهد هستیم گسست ارتباط برخی گروه‌های مرجع از جمله نخبگان فرهنگی و روشنفکران با روزنامه‌ها است،البته بسیارند صاحب‌نظرانی که با این تجربه زیسته ما، موافق نیستند و منتقد چنین قضاوتی هستند؛ همچون میهمانان ما در این میزگرد که معتقدند رابطه بین روشنفکران و رسانه‌ها نه تنها کمرنگ نشده بلکه در شرایط رسانه‌ای امروز حتی ریشه‌های محکم‌تری هم پیدا کرده است، همین اختلاف دیدگاه به چالش این میزگرد بدل شد.بر این باوریم اگر قرار باشد ارتباط سازنده و اثربخش بین روشنفکران و روزنامه‌ها شکل گیرد باید این تعامل بر چهار ستون استوار شود؛ نخست، «مخاطبان» باید این تقاضای اجتماعی را داشته باشند، دوم، «رسانه» باید بستر لازم را برای حضور روشنفکران و مباحث روشنفکری فراهم کند، سوم، «روشنفکران» باید هم زبان...
ادامه خواندن

تعمیم روشنفکری


علی میرفتاح در دنیای مدرن ما همچنان که به دولتمرد و شهردار و پلیس و کارمند و کارگر نیاز داریم، به روشنفکر هم نیاز داریم؛ در دنیای مدرن ما میزهایی داریم که جز روشنفکر کس دیگری نمی‌تواند پشتشان بنشیند فکر نکنم در این سی، چهل سال گذشته، هیچ گروه و دسته‌ای به قدر «روشنفکران» ناسزا شنیده باشد و حاضر و غایب به صلابه کشیده شده باشد. روشنفکران بد‌اقبال‌ترین طایفه جهانند. هم از غریبه فحش می‌خورند، هم از خودی. خود روشنفکران هم وقتی بخواهند حریف را از میدان به‌در کنند، انگ روشنفکری به او می‌چسبانند و وقتی بخواهند از خود دفاع کنند یا مقام و مرتبه خود را یادآور شوند، قسم می‌خورند که روشنفکر نیستند. مردم هم اگر بنا به دلایلی بخواهند نویسنده‌ای را یا هنرمندی را بستایند و از خوبی‌هایش بگویند، اول کار که می‌کنند همین است که می‌گویند او روشنفکر نبود و روشنفکرانه رفتار نمی‌کرد. یک اصطلاحی هم باب...
ادامه خواندن

نامه اَعمالِ روشنفکران!


فرّخ امیرفریار نامه به سیمین.  ابراهیم گلستان. چ 2. تهران: بازتاب‌نگار، 1396. هدف نقد این نیست که اشتباهات دیگران را اثبات کنیم، حتّی اگر اثبات کنیم که شخص سرشناس و برجسته‌ای در اشتباه بوده است، کشف بزرگی نخواهد بود. تنها زمانی این کار برای علم فایده‌ای دربر خواهد داشت که نشان دهیم چگونه این شخص در اشتباه بوده است.1 [کلود برنار (1813 – 1878) فیزیولوژی‌دان و از بنیادگذاران طب تجربی] نامه به سیمین پاسخی است که ابراهیم گلستان در سال 1369 به نامه‌ای از سیمین دانشور (1300 – 1390) نوشته و در آن به برخی موضوعاتی که ظاهراً دانشور به آن‌ها اشاره کرده بوده پرداخته است. این نامه بسیار مفصّل است و شاید کمتر نامه‌ای به این حجم در زبان فارسی موجود باشد، بیشتر رساله و جُستار است تا نامه. فُرم نامه به نویسنده امکان داده از هر موضوعی که مایل بوده سخن بگوید و از این شاخه به آن...
ادامه خواندن

گفتگو با ناصر فکوهی: روشنفکران و مدعیان تحصیلکرده بیش از همه به اختلافات قومی‌دامن می‌زنند


‌قاسم منصور آل کثیر پس از فرایند دولت – ملت‌ها که اغلب همراه با یکسان‌سازی فرهنگی بود، بعد از مدتی هویت‌های اقلیت در مقابل فرهنگ یا گفتمان مسلط برای حفظ یا دفاع از خود «واکنش»‌هایی نشان می‌دهند. گاهی این «واکنش»‌ها آنقدر فربه می‌شوند که خود به تنهایی تبدیل به گونه‌ای از هویت می‌شوند که می‌توان آنها را هویت‌های واکنشی نیز خواند. البته «واکنش»‌ها تنها به مقوله قومیت‌ها محدود نمی‌شود بلکه در زمان‌هایی خاص هویت‌های واکنشی را می‌توان میان احزاب سیاسی در فصل رقابت‌های انتخاباتی، رقابت‌های اقتصادی و غیره نیز مشاهده کرد.  اما اینکه مردم ما به دلیل ناهنجاری‌ها و سوء مدیریت‌ها و بسیاری دیگر از مشکلات، ناراضی باشند و بخواهند اعتراض کنند که این کاملا مشروعیت دارد و این در همه دنیا وجود دارد. اما اینکه بر اساس «واکنش» به مشکلات خود، به طرف ایدئولوژی‌های فاشیستی و شووینیستی و ملی‌گرایی افراطی بروند کاری است هم نابخردانه و هم خطرناک. وجود...
ادامه خواندن

کافه کیوان


هفت‌پرده از زندگی «رفیق مرتضی» که همچون میزِ کافه‌ای، نسلی از روشنفکران گرداگردش حلقه می‌زدند فاتح صهبا «...ناداوری شریر در صفیرِ فرجام دمید. به نعره، آتشِ دژخیم افروخت؛ پس قلبِ سکوت دریدند. پرچم‌های آویخته‌ی از چوبک‌ها، یک‌به‌یک، نیم‌افراشته تا همیشه به خامُشی پهلو گرفتند. صفِ کارزار، هیاهوی پرچم‌های سرخ و آشوبِ رِنگِ مُرده‌ریسان بود که یکی پرچم آهنگی دیگر کرد. در گردونِ سرنوشتی تیره، به رنگ خونِ خود درخشید و در روایت ناپدید ماند. پرچمی از نژاد آتش که بارِ هَنگِ خویش، بر دوش می‌کشید و هرچند سرخ، دیگری بود...» شرزه‌خوانی بر مزارِ مرتضی معدودند در تاریخ ادبیات ایران، کسانی که فارغ از مشی و اندیشه‌ی سیاسی، بخش بزرگی از نویسندگان و روشنفکران هم‌عصر، در لابه‌لای نوشته‌ها، خطی به یادشان قلمی کرده باشند. مرتضی کیوان از آن معدود چهره‌هاست. احمد شاملو دو سه شعر به یادش سروده، زندگی سایه، هنوز با گذشت شصت‌ودو سال از فقدانِ کیوان، در سایه‌ی یادِ...
ادامه خواندن